Tortaharn.net

คำนำ
    นโยบายการป้องกันประเทศ พ.ศ. ๒๕๕๑ – ๒๕๕๔ เป็นนโยบายที่มุ่งไปสู่การเสริมสร้างศักยภาพของประเทศในด้านการป้องกันประเทศให้มีขีดความสามารถรองรับกับภัยคุกคามในมิติที่หลากหลาย ทั้งภัยคุกคามรูปแบบเดิม (Traditional Threat) และภัยคุกคามรูปแบบใหม่ (Non-Traditional Threat) นอกจากนี้ยังรวมไปถึงการรักษาผลประโยชน์ของชาติ ในรูปแบบใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้นตามกระแสการเปลี่ยนแปลงของโลก เพื่อให้กองทัพไทยมีแนวทางในการปฏิบัติ การกำหนดนโยบายการป้องกันประเทศจึงมีความสำคัญยิ่ง

    ปัจจุบันกองทัพไทยต้องเผชิญกับภัยคุกคามต่าง ๆ ทั้งในรูปแบบเก่า และรูปแบบใหม่ไปพร้อม ๆ กัน ประกอบกับการดำรงขีดความสามารถเท่าที่กองทัพมีอยู่ในปัจจุบันนั้นไม่เพียงพอกับการปฏิบัติตามบทบัญญัติที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. ๒๕๕๐ การกำหนดนโยบายการป้องกันประเทศ พ.ศ. ๒๕๕๑ – ๒๕๕๔ จะช่วยให้กองทัพไทยมีทิศทางในการพัฒนาไปข้างหน้าที่สอดคล้องกับกระแสการเปลี่ยนแปลง มีเป้าหมายร่วมกันระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ ภายในกองทัพไทย นอกจากนี้ยังช่วยให้กองทัพไทยสามารถทำงานประสานสอดคล้องกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในกิจการความมั่นคงและหน่วยงานด้านอื่น ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ อันนำไปสู่การรักษาผลประโยชน์ของชาติและความอยู่รอดปลอดภัยของชาติในที่สุด

        ทุกวันนี้ถ้าคนไทยทุกคนหันไปมองทางไหนก็มักจะพบแต่ปัญหา จนกลายเป็นเรื่องที่หลายคนจะตอบได้ว่าประเทศไทยของเราจะเดินหน้าไปอย่างไรกันดี เพราะปัญหาทุกอย่างในวันนี้ล้วนแต่ต้องการทางออกจากทุกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าเรายังหาทางออกไม่ได้สักเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความสมัครสมานสามัคคีของคนในชาติ หรือ ปัญหาปากท้องของประชาชน หรือ จะเป็นเรื่องความไม่ลงตัวทางการเมืองจนไม่มีเสถียรภาพ ซึ่งความจริงแล้วถ้าหาผู้ที่เกี่ยวข้องและคนไทยทุกคนในชาติต่างคิดถึงผลประโยชน์แห่งชาติเป็นที่ตั้งแล้ว ทุกอย่างย่อมจะไม่เป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ และประเทศไทยเราคงเดินไปข้างหน้าอย่างที่ประเทศอื่นยากที่จะทัดเทียม การที่ประเทศไทยเราเป็นอย่างนี้นั้นส่วนหนึ่งแล้วมาจากคนไทยเราไม่เคยทราบว่าผลประโยชน์แห่งชาติไทยคืออะไร ทำให้ขาดการปลูกฝังและสร้างจิตสำนึกของคนในชาติให้ร่วมแรงร่วมใจกันทำในสิ่งที่มุ่งไปสู่สิ่งเดียวกันคือ ผลประโยชน์แห่งชาติ

        ในห้วงที่การเมืองมีความร้อนแรงในช่วงปัจจุบันนี้คิดว่าคงไม่มีคำๆ ใดที่จะมีคนกล่าวถึงและนำมาใช้มากเท่ากับว่า “อารยะขัดขืน” และผมก็ยังมีความเชื่ออีกว่ายังมีคนอีกจำนวนมากที่ยังไม่มีความเข้าใจในคำว่าอารยะขัดขืนว่าคืออะไร และยังคนอีกจำนวนมากที่ยังไม่รู้ว่าการปฏิบัติอย่างไรถึงจะเรียกว่าอารยะขัดขืน ดังนั้นเพื่อให้ทุกๆ ท่านมีความเข้าในบทบาทของการใช้อารยะขัดขืนและการเผชิญกับอารยนะขัดขืน ในบทความนี้จึงมุ่งที่จะขยายความและทำความเข้าใจในอารยะขัดขืนในฐานะของเครื่องมือของการเมืองภาคประชาชนในยุคหลังสมัยใหม่ (Postmodern)

        ณ วันนี้เราคงปฎิเสธไม่ได้ว่าการปกครองในระบอบประชาธิปไตย (Democracy) เป็นระบอบการปกครองที่มีความสอดคล้องกับสภาพการณ์ของโลกที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ถึงแม้จะมีนักวิชาการหลายท่านยังไม่ได้เห็นดีเห็นงามไปกับการปกครองในระบอบประชาธิปไตย หรือแม้แต่นักการเมือง/ผู้นำประเทศชื่อดังก็ยังไม่ได้มองว่า ระบอบประชาธิปไตยเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ยกตัวอย่างเช่น อริสโตเติลที่มองว่าประชาธิปไตยเป็นระบอบการปกครองที่ไม่ดี หรือ โธมัส ฮอบส์ ที่มองว่าระบบกษัตริย์เป็นระบอบการปกครองที่ดีที่สุด หรือแม้แต่ นรม.สหราชอาณาจักรในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองอย่าง เซอร์วินสตัน เชอร์ชิล (Sir Winston Churchill) ได้กล่าวว่า "Democracy is the worst form of government except for all those others that have been tried." หรือถอดใจความเป็นภาษาไทยได้ว่า "ประชาธิปไตยเป็นรูปแบบการปกครองที่เลวที่สุดหากเรายกเว้นไม่ไปกล่าวถึงบรรดารูปแบบการปกครองอื่นทั้งหลายทั้งปวงที่เคยถูกทดลองใช้บ้างเป็นเป็นครั้งคราว" หรือที่เรานิยมใช้กันว่า “ประชาธิปไตยไม่ใช่ระบบการปกครองที่ดีที่สุด แต่เลวน้อยที่สุด” เป็นต้น การทำความเข้าใจในระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยจึงกลายมาเป็นสิ่งที่เราทุกคนในสังคมไทยจำเป็นต้องเรียนรู้

        ทุกวันนี้ผมเชื่อว่าเราๆ ท่านๆ มักจะมีคำถามกันที่ว่าทำไมเด็กสมัยนี้จึงเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้ ไม่เห็นเป็นอย่างคนรุ่นก่อนๆ เลย ซึ่งในวงการทหารเองก็ไม่ต่างกันที่มักจะมีคำถามกันมากมายว่า ทำไมทหารสมัยนี้ถึงไม่มีลักษณะเหมือนทหารสมัยก่อน ดังนั้นก่อนที่เราจะทำการคิดหรือตัดสินใจว่าใครเป็นอย่างไรนั้น ผมคิดว่าถ้าเราทำความเข้าใจกับ คำว่า Generation หรือ คำว่า รุ่น (อายุ) กันเสียก่อนอาจจะทำให้เรามีมุมมองหรือทัศนคติที่ดีขึ้นต่อคนที่อยู่ในช่วงอายุแตกต่างกันก็ได้ เพราะเราจะมีความเข้าใจในความเป็นตัวตนและสิ่งแวดล้อมที่หล่อหลอมให้คนแต่ละคนเป็นอย่างที่เขาเหล่านั้นเป็นตามเวลาที่เขาเหล่านั้นผ่านมา นอกจากนี้ในปัจจุบันยังให้ความสำคัญกับการศึกษาและการบริหารจัดการ เพื่อทำความใจในความแตกต่างทาง Generation ในองค์กรต่างๆ ได้ให้ความสนใจกันมาก เนื่องจากจะส่งผลกระทบโดยตรงต่อทรัพยากรมนุษย์ในองค์กรต่างๆ [1 - 3]

        คำพูดที่เกี่ยวข้องกับทหารที่เราได้ยินบ่อยครั้งในทศวรรษนี้มักจะเป็นคำว่า ความเป็นทหารอาชีพ หรือมีนักการทหารบางท่านจะใช้คำว่า ทหารมืออาชีพ ซึ่งในภาษาอังกฤษจะใช้คำว่า Military Profesionalism ความจริงแล้วส่วนหนึ่งที่ทำให้คำว่าทหารอาชีพได้รับการกล่าวถึงมากก็เป็นเพราะว่า ตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติลงด้วยความสูญเสียทางมนุษย์ชาติที่ยิ่งใหญ่พอสมควร และต่อมาเมื่อเกิดสภาวะแวดล้อมที่มีความไม่มั่นใจและหวาดระแวงกันจนแต่ละฝ่ายมีการสะสมอาวุธนิวเคลียร์มากพอที่จะทำลายโลกได้ทั้งใบ จนในที่สุดสงครามเย็นได้ยุติลงไปพร้อมๆ กับการล่มสลายของสหภาพโซเวียต และสภาวะแวดล้อมทางสังคมและเศรษฐศาสตร์ก้าวเข้าสู่ความเป็นโลกาภิวัตน์ (Globalization) ทำให้ความสำคัญของกำลังอำนาจของชาติทุกชาติในโลก โดยกำลังอำนาจด้านการทหารถูกลดบทบาทและความสำคัญลงไป